Bir sabah aynaya baktığımda yüzümde garip bir solgunluk vardı. “Uykusuzluktandır” dedim. Zaten günlerdir yoğun çalışıyordum. Karnımın üst tarafında, sanki içten içe yanan bir ağrı… Bazen sırtıma vuruyordu. Yemek sonrası daha da artıyor, gece uykumdan uyandırıyordu. Bir de kilo… Ben fark etmeden düşmeye başlamıştı.
Önce önemsemedim. “Yazılım, stres, düzensiz beslenme…” Her şeye bir sebep bulmak kolaydı. Ta ki bir gün, yakın bir arkadaşım “Gözlerin sararmış” diyene kadar. O an içimde bir şey durdu. Çünkü sarılık, basit bir yorgunluk gibi değildi.
Bazen insan, vücudunun verdiği sinyali duymamak için sessizliği seçiyor.
Hastanede kan verdim. Doktorun yüzü ciddileşince içimden soğuk bir rüzgâr geçti. Ardından ultrason, tomografi… Koridorda geçen her dakika sanki bir yıl gibiydi. Bekleme salonundaki floresan ışık bile başka görünüyordu. Telefonum elimdeydi ama kimseyi arayamadım. Ne diyecektim?
Sonra doktor “Detaylı inceleme gerekli” dedi. Cümle kısa ama ağırdı. “Pankreasla ilgili bir bulgu var” cümlesi, kafamın içinde yankılandı. O an hayatta gerçekten önemli sandığım şeylerin ne kadar küçük olduğunu gördüm: Toplantılar, projeler, yetişmeyen işler… Hepsi bir anda önemsizleşti.
Eve dönerken İstanbul’un kalabalığı aynıydı. Trafik aynıydı. İnsanlar gülüyordu. Ben ise başka bir dünyanın kapısından geçmiştim. Evde oturdum, bilgisayar ekranı açıktı, ama hiçbir satır kod anlam ifade etmiyordu. Sadece şu düşünce vardı:
İnsan bazen en çok, ‘Normal’ sandığı günlerde kırılıyor.
O gece uyuyamadım. Korku vardı, ama daha çok belirsizlik… “Ya…” diye başlayan cümleler. Sonra kendime şunu söyledim: “Ben bugün sadece bir gerçeği öğreniyorum. Henüz biten bir şey yok. Başlayan bir mücadele var.”
Ertesi gün ailemle konuştum. Zor oldu. Ama şunu öğrendim: Paylaşınca yük hafifliyor. Bir de insanın çevresinde sessiz kahramanlar varmış—bazen bir cümleyle, bazen bir sarılmayla seni ayakta tutan.
Bugün geriye dönüp baktığımda şunu anlıyorum: Pankreas kanseri bazen sessiz gelir. Ama insanın içindeki ses, doğru yerde yükselirse; o sessizliği bozup “erken”e dönüşebilir.
Korku geçmedi… ama cesaret, korkunun üstüne yürümeyi öğrendi.